Het begon allemaal héél lang geleden toen ik als meisje van (ongeveer) 6 jaar eens mocht gaan kijken bij de kabouters. Ik weet nog goed dat onze huidige blokhut toen nog niet af was. Op de tip stond een klein huisje met een grote ketel ranja er in. Heel sprookjesachtig! Dat is mijn herinnering, maar ja, ik was 6 hè. Toen is het gebeurd…ik werd besmet met het scoutingvirus. Ik ben bij de kabouters gegaan. Toen nog compleet met kaboutermutsje, bruine ribbroek en een hele mooie bruine gebreide scoutingtrui. Gelukkig werd die bruine broek bij de gidsen verruild voor een spijkerbroek. Maar helaas kwam wel de baret bij het uniform. De gidsen was echt een toptijd. We waren een fanatieke club en hielden ook wel van kloten. Na de gidsen op naar de sherpa’s. Wat waren we toen stoer. Het was maar een heel klein groepje maar we hebben vooral hele gave zomerkampen gehad. Meiden in de puberleeftijd die met de rugzak op België en Luxemburg doortrekken. Waar vind je dat nog behalve bij Scouting. We ontdekten ScoutRock in Zeeland en hebben daar echt geweldige weekenden gehad!

Helaas was er na de sherpa’s geen groep meer voor ons. De pivo’s wilden geen meiden en genoeg meiden voor een pionierstersgroep waren er niet. Ik ging er even tussenuit om na 2 jaar staf te worden bij de Gidsen. Ook hier was het weer heel gaaf. Het is superleuk om te zien hoeveel lol die meiden kunnen maken door de programma’s die je met het stafteam bedenkt. Een hoogtepuntje kwam bijna aan het einde van mijn Gidsenlooptijd: de JubJam100. Een Jamboree die ik nooit meer zal vergeten. We waren maar met 3 man staf maar dat was helemaal geen probleem. De meiden waren zo ontzettend gezellig en fanatiek dat we soms niet eens staf hoefden te zijn maar gewoon lekker vrolijk mee konden doen!

Het is inmiddels 25 jaar geleden dat ik kaboutertje was en de scouting is nog steeds niet van me af. Op de scouting vond ik Ralf en inmiddels zijn wij al 8 jaar samen en hebben sinds een half jaar een zoontje, Noud. Die is ook al ingewijd want hij heeft al een scoutsbloesje. Door de komst van Noud vond ik het te druk voor de Gidsen waar ik afgelopen 1 oktober na 11 jaar afscheid heb genomen als staf. Het was een fantastische dag en wat mis ik die meiden. Als kersje op de taart kreeg ik die dag een bronzen waarderingsteken. Onverwacht maar echt heel gaaf!

Nu ben ik een nieuwe carrière begonnen als pioniersteradviseuse. Het bevalt goed, een hele gezellige club meiden! Ook in het bestuur ben ik nu anderhalf jaar actief als groepsbegeleider. Nog steeds heel druk bij scouting dus. Scouting hoort er gewoon bij voor mij!

Tot slot wil ik de seinsleutel doorgeven aan het nieuwste gezicht bij Scouting Bergeijk: Onze Bevermoeder ;) …….Ilse Verhoeven!

Groetjes Marleen